De Schiedam blues, een melancholisch gevoel dat je overvalt wanneer je de historische binnenstad van Schiedam binnenstapt. De lange, rechte straten, de wind die door de grachten waait, de jenevergeur die nog steeds in de lucht hangt. Het is een stad met een rijke historie, maar ook een stad die zijn eigen sores heeft.
De blues van Schiedam is anders dan de blues van New Orleans of Chicago. Het is geen opzwepende, dansbare blues, maar een meer ingetogen, introspectieve variant. Het is de blues van de hardwerkende Schiedammer, de blues van de verloren gegane industrie, de blues van de stille getuige van vervlogen tijden. De blues van Schiedam zingt over de distilleerderijen die vroeger de stad kleurden, over de schepen die de haven in en uit voeren, over de mensen die hier hun leven opbouwden en weer verder trokken. Het is de blues van de vergankelijkheid, van de verandering die onvermijdelijk is, maar ook van de hoop die altijd blijft bestaan.
Je hoort de blues in de regen die op de stenen klinkt, in de stilte van de avond, in de verhalen die de muren van de oude panden fluisteren. Het is een blues die je niet snel vergeet, een blues die je raakt, een blues die je verbindt met de ziel van Schiedam.